LIPIEC 1974
/1:0.
/Gol numer dwa!
/To właśnie jest złe w tej grze.
/Do widzenia, Hunter.
Bremner!
/Zwykły bałagan.
/O kurczę.
/Co znowu? /Więcej kłopotów przez piłkę.
/W meczu roiło się /od rzutów karnych
/już od samego początku.
/Leedsi dostali to, na co zasłużyli.
/- Zgarnęli Puchar Anglii po raz pierwszy. /Leeds United dominują w brytyjskim futbolu.
/Domarski podaje, /numer 10.
/Gol! Anglia odpada z /Mistrzostw Świata.
/- To koniec dla sir Alfa Ramseya. /Kraj przeżywa porażkę podczas eliminacji.
/- Jakiego trenera szuka związek? /Stanowisko trenera najbardziej pożądanym w Anglii.
/Przypuszczam, że nowego, młodego...
z nowymi pomysłami i dopasowanego.
/Jest tylko jeden oczywisty wybór...
Tłumaczenie: Karatetyka & Koniu734 Korekta: EmiL
- \ NewAge SubTeam //- - \ www. nast. ws //-
- Tędy, panie Revie. - Dziękuję.
Proszę usiąść.
Podam krótkie oświadczenie.
Wczoraj po południu, o godzinie 15:00...
przyjąłem ofertę Federacji Piłki Nożnej, aby zostać...
trenerem Angielskiej reprezentacji.
Oczywiście opuszczam Leeds United
po 13 szczęśliwych i udanych latach,
przez co jestem bardzo smutny.
Myślę, że stworzyłem w klubie rodzinę.
Zawsze jest przykro, gdy ktoś odchodzi z rodziny.
Jednakże,
kiedy jeden odchodzi, inny zajmuje jego miejsce.
Wiem, kim powinna być osoba,
która mnie zastąpi.
Wyraziłem się jasno przed Radą Dyrektorów.
Dziękuję. Bez dalszych komentarzy.
- Ktoś z drużyny? - Billy Bremner?
Czy to ktoś z Leedsów?
Prosimy o nazwisko, panie Revie.
Czy to Johnny Giles?
Może nam pan podać nazwisko?
- Kiedy dojedziemy? - Jeszcze chwila. Po prawej.
- Jest! - Tato, tam!
Gdzie jedziesz?
- Brian! - Brian!
Stój!
- Tato? - Minąłeś go.
Najpierw muszę coś zrobić.
To nie potrwa długo.
Witamy Briana Clougha, nowego trenera Leeds Untied.
Zastąpi Dona Reviego,
najlepszego trenera w historii klubu,
- dzięki któremu Leeds wygrało wszystko. - Nie do końca wszystko.
Nie wygrali Mistrzostw Świata.
Ale prawie wszystko inne.
- Zniechęcony? - Zniechęcony? Ani trochę, Austin.
Nie mogę się doczekać.
Największe wyzwanie w twoim życiu.
Pierwszy raz będziesz bez Petera Taylora,
- odwiecznego kolegi po fachu. - Pete jest w Brighton.
Miał szansę, aby ze mną przyjechać.
Brighton było jego wyborem, a Leeds moim.
Zaskakujący wybór, można powiedzieć,
bo nie kryłeś się
ze swoją krytyką pod ich adresem.
To prawda.
Oskarżałeś graczy o okropną taktykę,
oszustwo, odmienne zdania i faule.
Normana Huntera nazywałeś Norman "Odgryzam sobie nogi" Hunter.
Peter Lorimer upada, gdy nikt go nie dotyka.
- Miałem rację. - Ale jestem ciekawy.
Czemu teraz okazujesz taką chęć dołączenia do nich,
po tym, jak tępiłeś ich i krytykowałeś?
Pół godziny zajmie mi wyjaśnienie znaczenia tych wszystkich słów.
Piłka nożna jest piękną grą, Austin.
Musi być ładnie grana.
Myślę, że Leeds sprzedało się bez pokrycia.
Byli mistrzami, ale nie byli dobrymi mistrzami.
W sensie godnego noszenia korony. Nie byli uwielbiani.
W ogóle nie jest zaskoczeniem
ten rodzaj działania, jaki ostatnio pokazali.
"Ten rodzaj działania"? Rozumiem, że odnosisz się do Dona Reviego,
/który długo postrzegany /był jako ojciec Leedsów.
/Przychodzisz jako /ktoś z zewnątrz,
/wręcz wróg po tym, /co mówiłeś publicznie.
/Wkraczasz jako ojczym.
Nie oczekujesz przez to jakiejś niechęci?
Oczekiwałbym...
i spodziewam się dziwności...
początkowo.
To całkowicie normalne.
Ale nie potrwa długo przekonanie się, że jestem w porządku,
/jestem miłym człowiekiem,
/ciepłym.
/I może dzięki mnie
zobaczą, jak to jest być w szczęśliwej rodzinie.
Skąd pewność, że nie byli szczęśliwi z Donem?
Nie graliby w ten sposób, gdyby byli szczęśliwi.
Brian!
Z drogi!
Odejdźcie, chłopcy.
Gdzie byłeś? Dyrektorzy czekają od ponad godziny.
Brian, jak to jest być Leedsem?
To przyjemność być tutaj
i nie mogę się doczekać bardzo dobrego
i długiego związku z Leeds United.
Proszę, młody człowieku. Dziękuję bardzo.
Czy Peter Taylor dołączy do pana i Leedsów?
Poczekaj chwilę.
- Poczekaj tu chwilę. - Dobry, Leedsi.
Piękna pogoda w Yorkshire.
Sprawia, że mam ochotę wskoczyć w samolot na Majorkę.
Dziękuję bardzo.
Czekają na mnie bardzo ważni ludzie.
Nie mogę kazać im czekać.
Średnie powitanie, co?
- Zero uśmiechu od Johnny'ego Gilesa. - Spóźniłeś się 5 dni.
I naprawdę musiałeś mówić to o Majorce?
Revie wybrał go na to stanowisko.
- Johnny'ego Gilesa? - Tak.
To on?
I Bremner?
Kapitan drużyny.
Syn i następca Dona.
Nigdy cię nie pokocha.
- Wspaniale. - Chodźcie, chłopaki.
Oto cholernie szczęśliwa rodzina.
To powinno być gdzieś tutaj.
Macie się zachowywać, jak przystało na swój wiek.
- Do zobaczenia. - Wejdź, Brian.
Nikt nie zaproponuje mi drinka?
Jak w zakładzie pogrzebowym.
Czemu to zrobiłeś?
Co zrobiłem?
Wywiad w telewizji.
Dostaliśmy telefon.
Nie tyle co telefon, a pieprzone przemówienie.
Od Dona.
Zacytował niektóre z twoich wypowiedzi.
"Jak nieszczęśliwi byli zawodnicy przy Donie".
"Źli mistrzowie".
- Czekamy na odpowiedź. - Oby jakąś dobrą.
- Wpadł w szał. - Zasłużył sobie.
Nie powinien wypowiadać się na mój temat w Mirror.
Stwierdził, że wybranie mnie było szalone.
- Ma prawo do wyrażania swojej opinii. - A ja do swojej.
A ja jestem upoważniony do swojej.
Zatrudniłem cię,
bo jesteś najlepszym młodym trenerem w kraju.
Dziękuję. Wśród najstarszych też jestem najlepszy.
Również dlatego,
bo przypuszczałem,
że będziesz chciał tego, co najlepsze dla tego klubu.
Dla miasta Leedsów.
Więc czemu mam wrażenie, że chodzi tylko o ciebie i Dona?
Oczywiście, że chodzi o mnie i o Dona.
Zawsze chodziło.
Ale zamiast marszczyć czoła,
starszyzno Leedsów w blezerach z pieprzonymi mosiężnymi guzikami,
powinniście mieć wielki Colgate-biały uśmiech na twarzach,
bo to oznacza, że nie będę jadł i spał,
dopóki nie pobiję tego, co osiągnął ten facet.
Żebym nigdy więcej nie musiał słyszeć imienia pieprzonego Dona Revieva.
Pobiję to.
Jedynym imieniem, jakie wypowie ktokolwiek w Yorkshire,
wznosząc swoje parszywe kufle do parszywych ust,
będzie Brian Clough.
Brian Clough ponad, kurwa, wszystko.
Zrozumiano?
/6 lat wcześniej...
/Derby County /Trener: Brian Clough, zastępca: Peter Taylor
/Walczą w końcówce tabeli drugiej ligi, /oraz w 3 rundzie Pucharu Anglii.
/Numer 25...
/Manchester United.
/Numer 41...
/Tottenham Hotspur.
/- Numer 22./ - Wejdź, Pete.
/- Derby County... /- Derby County, druga liga.
To my!
/Zagra z...
/- Numerem 6, Leeds United. /- Przeciwko potężnemu...
Leeds!
Leeds! Dobry Boże!
Don Revie i Leeds!
- Don Revie i Leeds. - Nie wierzę w to.
Pierwsza ligo, nadchodzimy!
Co pan na to powie, panie prezesie?
Już czuję gotówkę.
/Szczęśliwe dni. Szczęśliwe dni!
/Dobrze się spisałeś, Brian!
/Zabierz swoją rodzinę do restauracji.
Idź do Mumtaz. Powiedz im, że to na mój rachunek.
Dziękuję, panie prezesie.
Wyrzuć frytki i kurczaka do kosza. Dzisiaj wujek Sam stawia.
Idziemy świętować w mieście!
Simon, ubieraj rękawiczki i płaszcz.
Leeds United!
Chcę, aby Billy Bremner i Johnny Giles
byli w stanie to odczytać.
Ruszać się.
Te drzwi mają być dopasowane tak, aby przeszedł przez nie Donald Revie.
Ruchy!
Tu jesteście, panie.
Wszystko ma lśnić. Umyjcie te ściany.
Wypastujcie podłogi. Wrócę, pospieszcie się!
Chcę, żeby było doskonale.
Jak pieprzony dywan.
Przyjeżdżają odpowiedni piłkarze,
którzy wiedzą, jak posługiwać się piłką.
Więc nie możecie na nim trenować.
Co za dziwak.
/Dalej, Kev, przytrzymaj. Podaj!
Znowu.
Wiesz, że zbierają o nas informacje?
Akta.
- Kto? - Don Revie.
Przygotuje informacje o każdej grze.
Nic nie pozostawia losowi.
Zna wszystkie ustawienia i strategie wroga. Wszystko.
Słyszałem, że jest przesądnym idiotą.
Dorastaliśmy parę ulic od Middlesbrough,
blisko Parku Ayresome.
Poznał moją ulicę, Valley Road.
Pewnie kupił słodycze w fabryce Garnetta, gdzie pracował mój ojciec.
Słyszałem, że na każdy mecz zakłada ten sam garnitur.
Przynoszący szczęście, niebieski garnitur.
Najlepszy trener w kraju, Don Revie.
Grał w Sunderland, jak ja.
Środkowy napastnik, jak ja.
- I Anglia, jak ja. - Podaj i biegnij!
Ja i Don, jak dwie krople wody.
Dwie pieprzone krople wody.
Widziałeś to? Tak to się robi!
Przyjechali.
Cóż, prawie.
/Podaj!
/Rusz się!
Chcę, żeby Billy podpisał moją książkę.
Co oni robią?
Zabrakło benzyny, szefie.
Nie.
To przesąd, prawda?
Każdy wyjazd pod krawatem...
Revie każe im iść ostatnie 100 metrów na piechotę.
Przesądny idiota.
- Billy! - Jak się macie?
Dobrze?
Panie Giles, szybkie zdjęcie!
Panie Revie!
Witaj w Derby, Don. Miło cię poznać.
Jestem Brian Clough.
/To trzecia runda Pucharu Anglii.
Zaczynamy.
Derby County przeciwko Leeds United na boisku do baseballa.
Dalej, chłopaki!
/Derby County w białych koszulkach,
/potencjalni przegrani.
/Stawiają czoła /mistrzom pierwszej ligi,
/grających w niebieskich koszulkach /i żółtych spodenkach.
Pamiętaj, co powiedziałem.
/Giles zablokowany przez Hectora.
/Atmosfera jest napięta.
/Jak zwykle w Derby,
/boisko jest w opłakanym stanie, /bardzo zapiaszczone.
/Giles. To wielkie wyzwanie /dla McFarlanda.
To było chamskie!
/Padały podejrzenia odnośnie /niektórych graczy Leeds,
/zastraszających sędziów.
/Wygląda na to, /że McFarland wypadł z gry.
To nie wygląda dobrze.
- W porządku, Brian? - Tak.
/Leedsi mają rzut wolny. /Dalekie podanie.
/Jest i Clark. /Niepilnowany przy dalszym słupku!
/Leedsi prowadzą 1:0!
Dobrze, Billy.
/Giles z rogu.
Bremner.
Blokuj go!
/Bremner upada!
/Nie było żadnego kontaktu!
/- Sędzia przyznał rzut karny./ - Nawet go, kurwa, nie dotknął!
Wywrócił się!
Wywrócił się, kurwa!
Dobrze, Billy.
/Miejsce rzutu karnego /zginęło w kupie błota.
/2:0! /Leedsi wygrywają!
/Don Revie wysyła rywalom /jednoznaczną wiadomość.
/Leedsi wciąż są nie do pobicia.
/Derby zdeklasowane.
/Dla Briana Clougha i Petera Taylora
/to było otrzeźwiające popołudnie.
Nie pożegnał się.
Nie okazał mi szacunku, zostając na drinka.
Nie mógł się doczekać, żeby uciec.
Cóż, ciągle oszukiwał.
Żaden z tych goli nie powinien być zaliczony.
Musimy go pokonać, Pete.
Choćby to była ostatnia rzecz do zrobienia.
Dzięki, szefie.
/Panie Bremner, czy to był upadek?
Najpierw musimy być w tej samej lidze.
Potrzebujemy kogoś dobrze myślącego.
- Doświadczonego. - Wiem.
Nasza drużyna grała jak bezgłowe kurczaki.
Pierwsze, co zrobisz w poniedziałek rano,
to znajdziesz mi myślącego piłkarza.
- Nie mamy... - Nie martw się o pieniądze.
To mój problem. Idź i go znajdź.
/Simon zjadł tłuczone ziemniaki.
Nie teraz, kochanie. Proszę.
Ale to może być Pete.
Oczywiście, że to Pete.
- Oczywiście, że to Pete. - Nie małpuj, Nigel.
Ale to może być ważne.
Zjedz dla mamy marchewkową zupę.
- Halo? - Prosiłeś mnie o piłkarza
z dobrą głową i doświadczeniem.
Znalazłem go.
Jest doskonały.
Dave Mackay.
Dave Mackay? On...
- ma ze 150 lat. - Fakt, nie jest młody.
Nie jest młody. Jest stary jak świat.
/Ale jest sprytny, Brian.
Piłka się go trzyma, podaje lepiej niż ktokolwiek.
Wystarczy. Wracaj.
To ten, Brian.
Jesteś pewny?
W życiu nie byłem czegoś pewniejszy.
Dobra. Rano porozmawiam z Longsonem.
/Nie ma czasu.
Hearts złożyło mu ofertę.
Chcą go jako trenera.
Najwyraźniej warunki zostały już określone.
Więc po cholerę do mnie dzwonisz?
Bo kiedy zapytałem Billa Nicka, jak wygląda umowa,
powiedział, że mają 99%.
To znaczy, że jeszcze nie podpisał.
Właśnie.
/Brian, wystarczy. Wracaj.
Obiad ci stygnie.
Kochanie?
Dalej, otwórz.
Trzymaj.
- Więc gdzie go damy? - Tak, żeby wszystko widział.
Użyj go, powiedz dzieciakom, co mają robić.
- Daj go na obronę. - Tak.
Nie będzie musiał tak dużo biegać.
Tłusty drań.
O co chodzi z tym sklepem z krawatami?
W Londynie ma sklep z krawatami, gdzie spędza dwa dni w tygodniu.
Pieprzony sklep z krawatami?
To jego zabezpieczenie na przyszłość.
Za 20 lat nikt nie będzie nosił krawatów.
Mam nadzieję, że ma lepszą głowę do piłki niż do interesów.
Dawaj. Otwieraj.
To niepoprawne podpisywać coś w Szabat.
Naprawdę?
Więc może dzisiaj się wstrzymaj
i podpisz to jutro.
Co? I dać się wygryźć Heartsom?
Spieprzaj.
Nie odejdę stąd bez podpisu.
Ty byś tak zrobił, prawda?
Przebyć taką drogę, żeby tylko uścisnąć dłoń.
O dobry Boże.
Co ty byś beze mnie zrobił?
Nie znalazłbyś go, gdyby nie ja.
Dobrze, że mamy krawaty.
Świadkowie Jehowy, Dave. Niech Pan będzie z tobą.
- Kim, do cholery, jesteście? - Nazywam się Brian Clough.
Miałem przyjemność grać przeciwko tobie
w meczu zespołów do lat 23.
Teraz cię pamiętam.
Miałeś podbite oko. Limo na prawym oku.
Ciągle, kurwa, gadałeś.
Co tu robicie?
Przyszliśmy porozmawiać o Ziemi Obiecanej.
Ziemi mlekiem i miodem płynącej.
Miejsce w drużynie zwanej Derby.
Możemy wejść?
Tak.
- Dalej, chłopaki! - Kolana do góry.
Właśnie tak. No dalej.
Ma boleć.
- No dalej, szybciej. - Kolana do góry.
Dave Mackay.
- Nie brzmisz wesoło, wujku Samie. - Bo nie jestem!
Co sobie myślałeś, nic mi nie mówiąc? Czemu nie zadzwoniłeś?
Ponieważ byś się nie zgodził.
Oczywiście, że tak.
Facet to ciamajda.
Pete uważa, że będzie dobry jeszcze przez 3 lata.
Tak, kurwa?
Złamał więcej kości niż Eve Knieve.
Proszę mi wierzyć, panie prezesie.
To dobrze wydane pieniądze.
Kim oni, kurwa, są?
To jest pan McGovern i O'Hare.
- Cześć. - Cześć.
Skąd oni są?
Ciężko stąpający po ziemi, Hartlepools i Sunderland.
Również bardzo rozsądni.
Robię to, co najlepsze dla klubu.
To jest mój klub, Brian. Mój klub.
Pięciu na pięciu.
- Dobra, chłopaki. - Ruszać się, już!
- Tutaj, panie Mckay. - W porządku, chłopaki?
Uśmiechajcie się.
Udawajcie, że jesteście szczęśliwi w Derby.
Jeśli nie wystąpicie dobrze, to nakarmię wami tych ludzi.
- Kto ma najśliczniejszą twarz? - Ten w środku.
- To chyba Dave Mackay, prawda? - Nie odpowiadam na to pytanie.
Wspaniała gra, chłopaki! Tak trzymać.
Myślcie, co robicie!
Zagrajmy dobrą piłkę!
Pete, jesteś geniuszem.
Cholernym geniuszem. Skąd wiedziałeś?
Nie wiem, to oczywiste.
McGovern w środku pola, Mackay z tyłu, O'Hare z przodu.
Jest wykałaczką w szaszłyku, prawda?
Pięknie.
Zajebiście pięknie!
- Spadaj. - Dalej! W ten sposób!
/Dave Mackay.
/Zablokowany przez McGoverna.
/Perfekcyjne uderzenie!
/O'Hare!
/Gol!
Tak trzymać!
/Durban z powrotem do McGoverna. /McGovern strzela.
/Durban! Bramka!
/Doskonały strzał!
/Siedzi w siatce!
/O'Hare i Hector w polu karnym.
/O'Hare. /Piękna gra!
/Wszystko poszło tak łatwo.
/To jest to.
/Derby wygrało drugą ligę!
/To wspaniałe osiągnięcie /dla drużyny Briana Clougha.
Dalej, Brian. Napełnij cały.
Cicho! Patrzcie!
/Dla Leeds wygranie /pierwszej ligi,
/a dla mnie tytuł trenera roku, /to spełnienie marzeń.
/Muszę podziękować wielu ludziom. /Okazali mi dużo wsparcia przez cały rok.
Naciesz się, Don.
Idź do domu, załóż nogę na nogę i się ciesz,
bo w następnym sezonie my będziemy w pierwszej lidze.
I wygramy z tobą!
- Tak! - Jesteśmy z tobą!
/Pierwszy dzień w pracy /Briana Clougha.
/Dalej chłopacy, ruszać się!
Właśnie tak.
Racja.
Lepiej pójdę i się zapoznam.
Zachowujcie się.
Do zobaczenia, chłopaki.
/Do zobaczenia.
Zbierzcie się tutaj, proszę.
Równie dobrze mogę powiedzieć to teraz.
Większość z was może być w kadrze narodowej...
i wygrać wszystkie krajowe nagrody, jakie są do wygrania
pod okiem Dona Reviego.
Jeśli o mnie chodzi, to pierwszą rzeczą, którą możecie zrobić,
to wyrzucić wszystkie medale, nagrody i puchary
do największego śmietnika, jaki znajdziecie.
Bo wszystko wygraliście nieuczciwie.
Zdobyliście to przez cholerne oszukiwanie.
Panie Williamie Bremner, jest pan dobrym kapitanem.
Ale nie przydasz się ani drużynie, ani mi, jeśli będziesz zawieszony.
Chcę, żebyś wpasował się w każdą grę.
Od mojego kapitana oczekuję czystej i dobrej gry,
poczynając od następnego tygodnia podczas Tarczy Wspólnoty.
Ty... Irlandczyku.
Bóg dał ci umiejętność, inteligencję i najlepszy sposób podawania.
To, czego Bóg ci nie dał, to sześciu korków
wbijających się w kolano przeciwnika.
Teraz trochę się tu pozmienia...
bez Dona.
Na początku będzie dziwnie.
Będzie trochę uwierało, jak nowa para butów.
Ale...
jeśli chcecie, żeby wasze wnuki nie zapamiętały was
jako wstrętnych oszustów, którymi byliście,
jeśli chcecie być kochani jako prawdziwi mistrzowie,
wartościowi mistrzowie,
musicie pracować nad sobą... i zmienić się.
Zacznijmy od gry siedmiu na siedmiu.
Pan Revie nigdy nie kazał nam tego robić.
Nie jestem panem Revie.
Od teraz już nigdy nie chcę słyszeć tego imienia.
Następna osoba, która wspomni, co robił, a czego nie robił,
spędzi tydzień czyszcząc moje buty.
Siedmiu na siedmiu. Ładnie i czysto.
Rozsądnie. Bez fauli.
Dobrze. Ja też zagram.
Może się czegoś nauczysz, Irlandczyku.
251 goli w 274 meczach.
Chciałbym widzieć, jak to robi pieprzony Don Revie.
Pierwsza siódemka, ruchy.
- Mam nadzieję, że jest gotowy. - Zróbmy to.
Irlandczyku, podaj tutaj!
Nic się nie dzieje.
Z powrotem do ciebie, dalej!
Billy przyjmie, podaj mu.
- Billy, jestem wolny! - Tutaj, no dalej!
Zablokuj go! Zablokuj!
Bez fauli, Norman!
Jesteś głuchy, czy co?
- Jezu. - Dobry sprzęt.
Co z tobą? Powiedział, że bez fauli!
Co zrobisz? Wywalisz mnie na rezerwę?
Tak!
Banda popieprzonych zabijaków.
To uczciwe wyzwanie, Norman. Fair play.
Do góry.
Powoli.
Dalej, podaj i ruszaj.
- W porządku? - Tak.
/"251 goli w 274 meczach".
/"Goli".
/Powinien zostać /z Peterem Taylorem.
/Słyszałem, że to właśnie on /ma talent.
/Powiem ci, /że nie jest Donem Revie.
/Świeżo po awansie
/Derby County jest teraz /w pierwszej lidze.
/Na tych samych zasadach, /co Leeds United.
/Leeds - najlepsza drużyna w kraju.
/Najlepsi zawodnicy. /Najlepszy stadion. Najlepsza ekipa.
Wszystko, co najlepsze.
/Racja.
Ostatnio między wami a Leeds była cała liga.
Nie teraz. Nie dzisiaj.
Dzisiaj jesteśmy tutaj jako mistrzowie drugiej ligi.
Na równi z Leeds.
John McGovern i Billy Bremner, równi sobie.
- Kevin Hector i Johnny Giles. - Równi.
Dobrze. Równi.
Alan Hinton i Peter Lorimer...
Równi.
John O'Hare i Paul Madeley.
- Równi! - Ruszać się.
Głowa do góry, klata do przodu.
Możemy to wygrać!
- Do boju! - Zmiatać!
Dalej, chłopaki.
Naprzód, Leedsi.
/Dla Derby awans do /pierwszej ligi to sukces.
/Ale prawda jest taka,
/że Leeds United /wciąż przypomina im,
/ile jeszcze przed nimi.
Zrobili z nas dzisiaj głupców.
Co robił O'Hare?
Pozwolił Madeleyowi się tak odpychać.
Madeley jest o połowę większy.
O'Hare musi się zahartować.
Jest ze Szkocji, prawda?
A co z McGovernem? Był bezużyteczny w środku.
Czyj to był pomysł?
Twój.
Dobre.
Był wszędzie, tylko nie na miejscu.
Jak wędrujący Żyd.
Nie podawał nikomu piłki. Potrzebujemy zawodnika.
Grającego w środku pola,
cierpliwego, utrzymującego pozycję.
Kogoś, kto łatwo nie popuszcza.
Kogoś takiego, jak...
Colin Todd.
Teraz mówisz do rzeczy.
Piękna para stóp.
Słyszałem też, że chce odejść z Sunderland.
Wszyscy stamtąd uciekają.
Złóż mu ofertę.
Co?
Nie możemy.
Longson już powiedział.
"Klub jest zadłużony".
/Derby miało momenty, /w których trochę pograło.
/To były krótkie momenty, /ale czasem grali prawdziwą piłkę.
Co za bzdury!
Nie doprowadziłem nas do pierwszej ligi...
żebyśmy mogli siedzieć w środku tabeli i być mięsem armatnim dla Leedsów.
Złóż mu ofertę.
Zaczekaj, Brian.
Zajmę się cholernym Longsonem.
Jesteście hańbą!
Mijacie się z celem, nie potraficie strzelić!
Idźcie tam.
Za to wam płacę!
170 kawałków za pieprzonego Colina Todda?
Sprostowanie, za wielkiego Colina Todda.
Najlepszy techniczny piłkarz w kraju.
300 funtów tygodniowo? Nie stać nas.
O to w tym chodzi, wujku Samie.
W piłce nożnej chodzi tylko o pieniądze.
Mówiłem, żebyś nie robił niczego za moimi plecami.
Nie miałem wyboru, klamki zapadły.
A ty byłeś w cholernych Zachodnich Indiach.
Klamki?
- Są inni? - Dwaj panowie.
Gemmill i Hennessey.
Do cholery.
Pozwól, że zadam ci pytanie, wujku Samie.
Po co zabrałeś się za piłkę nożną?
Żeby wspierać klub piłkarski w moim mieście.
Który wspierałem przez całe swoje życie.
Wszyscy podziwiamy twoje oddanie.
Nie przyszedłem tu, żeby pouczał mnie jakiś mały idiota z North East.
Z mojego punktu widzenia nie ma sensu grać,
dopóki nie chcesz pobić najlepszych.
I być najlepszym.
Właśnie tego chcą wszyscy w Derby.
Jeśli to naprawdę leży w twoim interesie,
a nie zaimponowanie swoim dyrektorskim kumplom.
Sugeruję ci zająć się opłatami.
Zatrzymaj dla siebie swoje opinie i zacznij wypisywać czeki.
Dobry chłopak.
Prowadzenie tego klubu zostaw profesjonalistom.
Profesjonaliści nie prowadzą klubu.
Prezesi to robią.
Więc jeśli to prawda, że w piłce nożnej chodzi tylko o kasę,
to nam, prezesom, to, kurwa, pasuje.
Ponieważ to my je mamy.
Wstawać!
Tak jest, chłopaki!
Ile było ostatnio? 5:0?
Tym razem podwoimy wynik.
/- Pierwszy karny będzie mój. /- Powinien być pogrom.
Widzę, że tym razem przyjechali całą drogę autobusem.
To nie mistrzostwa, prawda?
Głąb.
Zamknijcie się.
W porządku.
Nadchodzi.
/Do boju, Derby!
- Wiesz, co masz dzisiaj zrobić? - Tak, szefie.
Stać na pozycji i trzymać fason.
Nie wędrować jak Żyd.
Dobry chłopiec.
Ciesz się. Zasłużyłeś.
Ciężko pracowałeś... w tym tygodniu.
A ty wiesz, co dzisiaj robisz?
Mam być duży i silny.
Nie dać się...
- zadeptać pieprzonemu Paulowi Madeleyowi. - Dobry chłopiec.
Szturchnie cię, oddaj mu.
- Pamiętaj o rożnych, nad którymi pracowaliśmy. - Tak, szefie.
A teraz...
Ruszać się!
I?
2:1!
Ty bystry draniu!
Powinieneś widzieć pierwszego gola O'Hare.
Przerzucił Bremnera na drugą stronę. Pięknie!
Powiem ci coś, Brian.
Jeśli pokonaliśmy ich, to pokonamy wszystkich!
/Znowu oddaje, /za nim John Radford.
/O'Hare!
/Ceaseless ulega presji.
/McGovern! Tak!
/Jak nazwałbyś swoje podejście /do trenowania,
/poza błyskotliwym.
- Dobry jesteś. /- Dwóch w polu. O'Hare!
/Jak reagujesz, gdy ktoś mówi ci: /"Szefie, robisz to źle"?
/Pytam, jak on by to zrobił.
/Później koncentrujemy się na tym, /rozmawiamy przez 20 minut
/i dochodzimy do wniosku, /że miałem rację.
/O'Hare!
/Derby Country mistrzami Anglii!
/To niesamowita historia.
/Nie powiedziałbym, że jestem /najlepszym trenerem w kraju...
/ale na pewno jestem w Top 1.
/Jakiś facet w Anglii, niejaki Brian...
/Brian Clough.
/Słyszałem nawet w Ameryce, /że koleś za dużo gada.
/Powiadają, że to kolejny Muhammad Ali. /Muhammad Ali jest tylko jeden.
/Clough, mam tego dość. /Przestań.
- Przestaniesz? - Nie, będę z nim walczył.
/Tarcza Wspólnoty.
/Pierwszy mecz Briana Clougha /jako trenera Leeds.
/Bliźniacze wieże stadionu Wembley.
/Katedra angielskiej piłki.
/Witam wszystkich. /To Tarcza Wspólnoty.
/Otwierająca sobota /sezonu '74.
/To pierwsza szansa /na zobaczenie Leeds
/pod wodzą nowego trenera, /Briana Clougha.
- Będzie pan kibicował Leeds? - Nie tego oczekiwać,
będąc ich trenerem przez 13 lat.
Przyjechałem tu dzisiaj jako szkoleniowiec Anglii.
- Jakieś rady dla swojego następcy? - Wygrać.
Kibice Leeds do tego przywykli.
- Dzięki, Dave. - Dzięki, Don.
Pewnie.
Panowie, dziękuję!
Na boisko wyjdą: Harvey na bramce.
Reaney, Cherry, Bremner.
Mój kapitan.
McQueen, Hunter, Lorimer, Clarke.
Jordan, Giles i Gray.
Wszyscy będą patrzeć na to, co się u nas zmieniło.
Pod nieobecność Dona.
Co mogło się zmienić pod moją wodzą.
Pokażmy im to, nad czym pracowaliśmy.
Nasze zmiany w nastawieniu.
Nasze nowe perspektywy.
Nową dyscyplinę.
Nowe podejście.
Niech zobaczą was, grających z uśmiechem na twarzy.
/Po prawej stronie człowiek, /który zajął miejsce Dona Revie...
/Brian Clough, który ma już mistrzostwo /na koncie z drużyną Derby County.
/Brian Clough, /zaczyna na szczycie.
/Niezły sposób na otwarcie swojego konta /z nową drużyną na Wembley.
/Piękne zagranie, Keegan.
/Przymierza się do podania.
/Nie ma szans, /podanie zablokowane.
/Boersma strzelał.
/Wyglądało jak prawy sierpowy /od Johnny'ego Gilesa.
To było szokujące.
Keegan został ogłuszony po uderzeniu.
Okropny faul.
/Minutę później widzimy, /jak Bremner
/wydaje się klepać go lewą ręką.
/A prawą uderza w nerki.
/Potem upada na ziemię /bez wyraźnej przyczyny.
/A Keegan mści się /prawym sierpem.
/Z całą pewnością /musimy tego unikać.
/Kevin Keegan ma pretensje /do sędziego.
/Sędzia podjął zdecydowane działanie.
/Bremner zostaje wyrzucony, /jest wściekły.
Jasny gwint...
/Obydwaj zdejmują koszulki.
/To strona angielskiej piłki...
/Twarz angielskiej piłki, /której nie chcemy oglądać.
/Lekceważenie sędziego /w ten sposób,
/nie może być dobre /dla przebiegu spotkania.
/Zwycięzcy pucharu /pokonali mistrzów ligi.
/Williamie Bremner...
pańskie zachowanie w trakcie Tarczy Wspólnoty było niedopuszczalne,
nie można tego tolerować.
Sądzimy, że Leeds United podjęło już działania dyscyplinarne przeciw panu.
Jednakże z Rady Piłkarskiej należy brać przykład.
Zdecydowaliśmy się nałożyć grzywnę w wysokości 500 funtów.
Dziękuję.
I zawiesić do 30-tego września.
Co?
30-tego września? To ponad miesiąc.
Sześć cholernych tygodni.
Będzie siedem, jeśli nie będzie pan uważał na język.
Niech grzywna będzie dwa razy większa. Nawet trzy razy.
Nie zawieszajcie go na tyle.
Panowie.
To mój kapitan.
Mój najlepszy zawodnik.
/Halo?
Zapewne już słyszałeś.
/Zawieszony na 11 cholernych meczów.
Jesteś skończony.
Billy Bremner jest sercem i duszą zespołu.
A Mick Jones i Eddie Gray mają kontuzje.
Jak mówiłem, jesteś skończony.
/Co ja zrobię, Pete?
Potrzebuję nowych graczy.
Powiedz, kogo kupić.
Nie, Brian.
Jesteś najlepszym skautem, Pete.
Możemy to razem rozwiązać.
Ty i ja.
Wszystko odwrócić.
Już za późno, Brian.
Raz ci już pomogłem.
Nie po tym, co zostało powiedziane.
Jesteśmy teraz zdani na siebie, pamiętasz?
Każdy na siebie?
Nie powinieneś więcej do mnie dzwonić.
/To szalone dni dla Debry County /Briana Clougha...
/Mistrzów Anglii.
/Za cztery dni w Turynie czeka ich /największa noc w historii klubu...
/W półfinale Pucharu Europy /zmierzą się z Juventusem.
/A dzisiaj czeka ich /nie lada wyzwanie.
/Zagrają z Leeds United, /których pokonali
/i zostali mistrzami pierwszej ligi.
/Leeds będą mieli ochotę /na zemstę.
Daj mi dzisiejsze rozstawienie, Joe.
/Zawsze była silna, /można rzec, niezdrowa
/rywalizacja, /między tymi drużynami,
/a szczególnie ich trenerami.
/Don Revie i Brian Clough /nie darzą się sympatią...
Co tam, wujku Sam?
Zszedłeś trochę za nisko, co?
Zabłądziłeś?
Właśnie widziałem rozstawienie.
Hinton, O'Hare, Todd, Mackay, nasz najsilniejszy skład.
Oczywiście, gramy z Leeds United.
Miałem wysłać świeżaków?
W tygodniu gramy z Juventusem, półfinały Pucharu Europy.
Największa noc w historii klubu. Nie mogłeś wystawić...?
Co?
No wiesz.
Słabszego składu?
Dobrze słyszę? Prezes klubu prosi trenera, żeby przegrał?
Wiesz, o co mi chodzi.
W meczu ze swoim największym rywalem?
Prezes tego klubu...
prosi trenera, żeby był pragmatykiem
i zarządzał swoimi zasobami.
Priorytety. Właśnie rozpoczęliśmy wielkie odnowienia.
Poprawki. Nowa trybuna. Lepsze światła.
Musimy się pokazać w Europie, żeby za to zapłacić.
Udam, że tej rozmowy nie było.
Masz godzinę do początku meczu.
Przemyśl to. Nie chcesz zasmucić pracodawcy.
Pracodawcy?
Prezesa Derby County. Był tu na długo przed tobą.
Racja.
Byłeś prezesem Derby County, nim się pojawiłem.
Pamiętam to.
Derby County było na końcu drugiej ligi.
Nikt o nich nie słyszał przez 20 lat
i nikt nie słyszał o cholernym Samie Longsonie.
Wciąż by tak było, gdyby nie ja.
Końcówka cholernej drugiej ligi,
gdzie nikt by cię nie zapamiętał,
ani nikt o tobie nie usłyszał.
Beze mnie nie byłoby Derby County.
Ani tytułu ligi.
Ani Mistrzostwa Anglii.
Nie bez Briana Clougha.
Coś ci poradzę.
Nieważne, jak sądzisz, że jesteś dobry i bystry.
Ilu nowych, znanych przyjaciół masz w telewizji,
prawda w piłce jest jedna:
Prezes jest szefem, potem dyrektorzy,
potem sekretarz, fani, zawodnicy...
Na samym końcu, najniżej w hierarchii,
jest ten, bez którego możemy zrobić to sami.
Jebany trener.
Co robisz, Brian?
Wstydź się!
Bremner, powinieneś za to wylecieć!
- Dalej. - Spójrz na to!
Dawaj, świnio!
Widzisz, co robią?
Nie zasługują by być na jednym boisku z moją drużyną.
Brian.
Powodzenia w Europie.
Peter, powodzenia w Europie.
/Pieprzone kutasy!
Derby miało pecha.
Cholerny głupcze.
- Jest pan rozczarowany? - Ani trochę.
Moi gracze dali z siebie wszystko.
Skutecznie graliśmy z mistrzem Włoch w rezerwowym składzie.
Wielu z pierwszego składu ma kontuzje, dzięki brutalności Leeds United.
Tak się dzieje, kiedy prezes...
autoryzuje przebudowę na miliony funtów
i kupuje wyjazdowe stroje, zamiast właściwego składu.
To zależy od priorytetów. Gracze czy kanapki z krewetkami.
Wiem, co ja bym wybrał.
Wiem, kogo woleliby również uczciwie pracujący kibice Derby.
/Zabieramy cię do szpitala. /Nie martw się.
Atak serca, co?
Miałem to od trzech tygodni, wyszłoby to tak czy siak.
Przeprowadzili wszystkie testy.
Powiedziałem im to, co muszą wiedzieć...
Że moje życie zawodowe dzielę z Brianem Cloughem.
To ich zadowoliło.
Tylko w połowie żartuję.
- Wciąż mamy prace? - Tak.
Longson, oczywiście, próbował mnie uciszyć.
"Jakiekolwiek wypowiedzi publiczne,
"albo pojawianie się w mediach Briana Clougha
zakończy się natychmiastowym zwolnieniem".
Zwracać uwagę i działać stosownie.
Chcesz usłyszeć moją skruszoną odpowiedź?
- Mów. - Napisałem list do rady.
Sądzimy, że nie możemy kontynuować pracy z Derby County.
Składamy rezygnację w trybie natychmiastowym.
Co?
Co myślisz?
Nie chcę rezygnować.
Nie martw się, nie pozwolą nam. Właśnie zdobyliśmy mistrzostwo.
To umocni naszą pozycję i zmusi do pozbycia się Longsona.
O nie.
Nigdy tego nie zrobią. Jest prezesem...
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę pracować ze związanymi rękoma.
Prezes nie może mówić, co mogę, a czego nie.
Wybrałeś sobie niewłaściwego wroga.
Nie Longson jest wrogiem... tylko Revie.
I ta obsesja na punkcie Leeds.
Nie bądź głupi.
Wygraliśmy ligę.
Jesteśmy na topie w Derby, Longson nie może tego znieść.
- W tym problem. - Nie, ty nim jesteś.
Twoja szalona ambicja.
Przychodzi i odchodzi.
Czasami jest dobra.
Jak ogień, który wszystko wznieca.
A potem to przejmuje kontrolę.
Niszczy wszystko, co dobre w twoim życiu.
Proszę cię, Brian.
Powiedz, że ten list to żart.
Nie wysłałeś go.
Wyjdę za kilka dni.
Pozwól mi z nimi pogadać.
/Wszyscy macie szansę powiedzieć,
/co chcecie we właściwym czasie...
Co robicie?!
Mieliście nie zaakceptować naszej rezygnacji.
Nie powinieneś im tego proponować.
Nie możecie się nas pozbyć. To byłaby katastrofa dla zespołu.
Dla całego Derby.
Nie możesz paplać tych bzdur
i stawiać nam ultimatum.
Z wielką niechęcią ogłaszam, że...
wasze rezygnacje zostały zaakceptowane.
Nie możecie tego zrobić.
- To szaleństwo. - To ostateczna decyzja.
Zostaw klucze do auta na stole i wynoś się.
Stworzymy tu piłkarską dynastię.
Derby może być czołową drużyną.
U boku United, Liverpoolu, Leeds.
Już!
I nie waż się tu więcej pokazywać.
/Otrzymaliśmy wiadomość, /że były szkoleniowiec
/Derby County, /Brian Clough...
/został wyrzucony, a razem z nim /jego asystent, Peter Taylor.
/Dramat w Derby /zaczął się na ulicach,
/45 minut przed meczem.
/Na trybunie widzimy /Briana Clougha.
/Posłuchajcie tłumu.
Chcemy Clougha!
/Prezes odpowiada /na gwizdy z trybun.
Ma niewyparzoną gębę, ale to świetny trener.
Jeśli go stracimy, będziemy zgubieni.
/Czasem przesadza, /ale jest genialny.
- On zebrał tę drużynę. - Nikt go nie dotknie.
- To okropne. - Tak myślisz?
Tak. Klub zmierza ku końcowi.
/Zawodnicy Derby County /oficjalnie dołączyli do protestu
/przeciwko wyrzuceniu /trenera Briana Clougha.
- Do łóżek. /- Spiskowanie przerwało odcięcie prądu,
/za które odpowiedzialny /jest minister Edward Heath.
Cisza!
"Do dyrektorów klubu Derby County.
"My, niżej podpisani gracze, jednomyślne
"wyrażamy poparcie i szacunek dla pana Clougha i pana Taylora.
"Prosimy o przywrócenie ich na stanowiska
"trenera i zastępcy trenera".
- Tak. - "Podpisane przez:
John O'Hare, Roy McFarland, Colin Todd, Kevin Hector.
- Alan Hinton... ". - Ale nie Dave Mackay...
który właśnie przyjął posadę.
Co?
Dave Mackay?
Napisali o tym w wieczornym wydaniu.
Zwerbowałem tego grubego kutasa.
Ocaliłem jego karierę, dałem dwa lata gry.
Dave Mackay. Nie śmiałby.
Coś ty zrobił, Brian?
Kocham to miejsce.
Jestem tu szczęśliwy.
Tak jak i ty byłeś.
To jeszcze nie koniec.
Prawnicy jutro napiszą pozew przeciw Longsonowi.
Gracze zwołali zebranie. Omówią strajk.
Marsze protestacyjne zaplanowano na weekend.
Czemu nie trzymałeś gęby na kłódkę?
Nie znajdziemy drugiego takiego miejsca.
Brian, Mike Bamber do ciebie.
- Kim jest Mike Bamber? - Nie wiem.
Prezes Brighton i Hove Albion.
/Pod wodzą Briana Clougha, /Leeds zagrało dwa mecze...
/...i obydwa przegrało.
Uśmiech, panowie.
Johnsowie wrócili do miasta.
Znam go, odkąd skończył 16 lat.
Ten gra, jakby miał 16.
- Kupi pan więcej graczy...? - Ten tu, Duncan McKenzie.
Wyjmij ręce z kieszeni, synu.
Zapamiętajcie to nazwisko, 28 bramek w zeszłym sezonie.
Ile strzelisz w tym?
Ponad 28.
Tak, dlatego cię kupiliśmy.
Nie dla bystrego umysłu, ale dla szybkich nóg.
Kiedyś chyba strzeliłem 28 bramek w jednym meczu.
Ale oni załatwią sprawę.
Będą wybawcami Leeds United.
Panowie.
Po co ich kupiłeś?
Trochę pedałów i rezerwowych.
Strata cholernej forsy.
Duncan McKenzie strzelił 28 bramek.
John O'Hare i John McGovern są reprezentantami kraju.
Mamy dwóch napastników. Allana Clarke'a i Micka Jonesa.
Też są w reprezentacji.
Tak, jeden kontuzjowany, a drugi zawieszony.
Gdybyś spędził więcej czasu na treningu,
nie musiałbyś kupować odpadów z Derby.
W sobotę gramy przeciwko QPR.
Zapomniałeś?
Nie, nie zapomniałem.
Nic nie powiedziałeś o ich taktyce.
Pan Revie miałby przygotowane akta i nagrania.
Trenowalibyśmy ich zagrania przez cały tydzień.
Pierwsza drużyna uważałaby na to.
Brawa dla Dona Revie!
Jesteście zawodowymi graczami.
Zatrzymajcie Stana Bowlesa.
Tyle musicie wiedzieć o QPR.
Nie muszę się przed wami tłumaczyć
z tego, jak i kiedy przeprowadzam trening,
ani kogo kupuję i wystawiam do gry.
Nie.
Nie nam.
Ale w sobotę po południu będzie tam 40.000 ludzi,
przed którymi będziesz się musiał tłumaczyć.
/- Halo? - Musisz to uwielbiać.
Uwielbiać każdą minutę.
/Kto mówi?
Patrzeć, jak wszystko się wali. Tu Brian Clough.
/Co?
Nie będą dla mnie grać.
Twoi chłopcy.
Twoje bękarty.
Nigdy nie zagrają.
/O czym ty mówisz?
Jest 2:00 w nocy.
Czemu tu dzwonisz?
Są tobie lojalni. Pomyślałem, że chcesz wiedzieć.
Oddani tatuśkowi Donowi.
Na litość boską, wracaj spać.
Gdzie twoja godność?
Nie dzwoń tu więcej.
Nie lubię przebywać na wybrzeżu.
Przynajmniej spróbuj.
Brighton i Hove Albion?
Widziałeś, gdzie są? Końcówka trzeciej ligi.
Możemy ich stamtąd wyciągnąć.
Tak jak zrobiliśmy to z Hartlepools i Derby.
Zależało nam na Hartlepools i Derby. Jesteśmy z północy.
A co nam po Brighton?
Cholerni południowcy.
Spójrz, gdzie jesteśmy.
To prawie Francja.
Mają pieniądze i ambicje.
Możemy się dotlenić. To dobre dla zdrowia.
Nie można trenować nie swoich ludzi.
Ludzi, których się nie zna.
Protest w Derby cały czas trwa.
- Wciąż możemy odzyskać posady. - Nie możemy.
To koniec, Brian.
Koniec. Nigdy nas nie przyjmą z powrotem.
Nie teraz.
Chodź.
Podpiszcie dzisiaj, a dostaniecie dodatkowo 7 tysięcy.
Dla każdego.
7 tysięcy?
Słyszysz, Brian?
Plus pensja większa o 20% od tej, którą dostawaliście w Derby.
To bardzo hojne, Mike.
Wspaniale.
Płaca dla pierwszoligowców.
Klub chce się dostać do pierwszej ligi.
Na pewno was na to stać?
Na pewno jesteście tego warci?
Bezczelny drań.
- Najpierw potrzebujemy wakacji. - Ile tylko chcecie.
2 tygodnie, ciepłe kraje, na twój koszt.
Nawet wam dorzucę kąpielówki.
Mistrzowie Świata.
Chodź.
/Don Revie jest bliski /zostania nowym trenerem Anglii
/Po 11 godzinach rozmów /z federacją piłki nożnej
Ciężko pana odnaleźć, panie Clough.
A kto szuka?
Keith Archer.
Jestem sekretarzem Leeds United.
Wysłał mnie prezes, pan Cussins.
Chce z panem pogadać twarzą w twarz.
Jasny gwint.
Ale my nienawidzimy Leeds.
To topowa drużyna. Pierwsza liga.
Ale daliśmy słowo Brighton. I dali nam kasę.
Kasę możemy oddać.
Chrzanić Brighton.
Zwariuję. Wszyscy tam zwariujemy.
- Mike Bamber to dobry człowiek. - Daj spokój.
Pokładał w nas nadzieje. Zaoferował pracę, kiedy nikt inny nie chciał.
To prawda, ale teraz mamy lepszą propozycję.
Nie od byle kogo, od najlepszej drużyny w kraju.
Daj spokój, Pete.
Za miesiąc będzie Tarcza Wspólnoty na Wembley.
A później Puchar Europy.
Nawet jeśli je wygramy, to będą osiągnięcia Reviego.
Jego drużyny.
Dałem słowo Brighton. Nie mogę tego zrobić.
Wolisz zapaść się wśród tych konserwatystów,
w tym niebieskim domku przy plaży?
Brighton to mały klub, masz rację.
- To cholerne karły. - Ale bylibyśmy tam razem.
Ty i ja, Brian.
Moglibyśmy zbudować drużynę.
Stworzyć naszą drużynę, jak zrobiliśmy z Hartlepools, Derby...
I znów odejść, kiedy przyjdzie sława?
To zawsze był twój problem, Pete.
Brak ambicji.
To twój problem, Brian.
Za dużo ambicji.
- Zbyt dużo chciwości, wszystkiego. - Tak, pewnie.
Ale to moja ambicja wysławiła cię przez te lata.
Beze mnie dalej byłbyś w cholernym Burton Albion.
I bez ciebie nadal byłbym w Derby.
Miał pracę, dom, to, co kocham.
Tak, ty jesteś okienkiem na świat.
Masz rację. Ładnie wyglądasz od zewnątrz.
Ale ja jestem tym, co się kryje w środku!
I beze mnie...
Bez kogoś, kto uratuje cię przed samym sobą,
nie jesteś nawet połówką!
- Jesteś niczym! - Jestem niczym?
Nie rozśmieszaj mnie.
Więc czym ty jesteś? Czymś?
Jesteś połową niczego!
Pasożytem niczego!
Grubą rybą, która żywi się niczym!
Jesteś nikim!
Zapomnianym człowiekiem!
Pieprzoną refleksją historyczną!
/Pod wodzą Briana Clougha /Leeds zanotował najgorsze otwarcie od 20-tu lat.
/Na Elland Road /wygwizdują trenera Briana Clougha,
/co pewnie go nie denerwuje.
/Wygwizdują też Johna McGoverna. /Brzydko wygląda, kiedy tłum wygwizduje gracza.
/To na pewno denerwuje Briana Clougha. /Na zadomowienie się w klubie potrzeba czasu.
/To nie wina McGoverna, /że Billy Bremner nie gra.
/Jeden Don Revie!
/Jest tylko jeden Don Revie! /Jeden Don Revie!
/Pieprzony O'Hare. /Jesteś, kurwa, bezużyteczny!
/Leeds cię nie chce. /Wypierdalaj, Clough!
/Wypierdalaj!
/Nie chcemy cię tu. /Wypierdalaj!
Szatnia dla graczy.
Za 10 minut.
Zamknij drzwi.
To najgorsze otwarcie Leeds od 20-tu lat.
4 punkty w 5-ciu meczach.
Przedostatnie miejsce.
Co się dzieje?
Z tego, co ja widzę...
Nie ma relacji, zrozumienia
między graczami a zarządem.
A na pewno nie zdrowej.
Gdyby pan Clough wyszedł na zewnątrz...
moglibyśmy wyrazić nasze zdanie.
W porządku.
Jeśli nie masz nic przeciwko, Brian.
Tylko na kilka minut.
Jak sobie życzycie.
/Nikt go nie lubi. /Nie ma atmosfery w szatni.
/Zabronił nam robić rzeczy, /które zwykliśmy robić.
/Grać w bingo, /kręgle dywanowe.
/Nigdy nie jest przygotowany /taktycznie.
/Nie mówi nawet, /jak chce, żebyśmy grali.
/Nie możemy nawet wspomnieć /o panu Revie.
/Próbujemy powiedzieć, /panie Cussins...
/że w porównaniu do pana Revie...
/jest po prostu za słaby.
Co się dzieje, szefie?
To, co na końcu każdej napisanej opowieści.
"Kurewski koniec".
Bądźmy szczerzy, Brian.
To nie działa, prawda?
Zawodnicy nie są zadowoleni.
My nie jesteśmy zadowoleni.
Nie powinniśmy cię zatrudniać bez Petera Taylora.
Więc...
- Co z tym zrobicie? - To nie działa.
Musimy się rozstać.
Będzie was to kosztować 25 tysięcy.
Za sześć tygodni pracy?
Dodatkowo 3.500 za Jimmy'ego Gordona.
I umowa, że Leeds United będzie płaciło nasze podatki
- przez następne trzy lata. - To cholerne przestępstwo.
- I dorzuci Merca. - Co?
Może to błyskotka dla bezrobotnego, ale zaczyna mi się to podobać.
Za kogo ty się, do cholery, uważasz?
Za Briana Clougha.
Briana Howarda Clougha.
Musimy coś załatwić po drodze.
To nie potrwa długo.
Dzięki, że się na to zgodziłeś.
Nie ma sprawy.
Bądź dla mnie delikatny.
Jak się pan czuje?
Nieźle.
Raz na wozie, raz pod wozem.
Co to? Oczekujemy gości?
Proszę usiąść.
Łajzy.
/Gotowość, studio.
/Czołówka za 5,4,3...
Światem piłki nożnej wstrząsnęła informacja,
jakoby Brian Clough został wyrzucony z Leeds United.
Porozmawiamy o tym także z człowiekiem, którego zastąpił,
i z którego sukcesami nie mógł rywalizować, Donem Revie.
Najpierw pytanie do Briana Clougha.
Jaka jest twoja reakcja na wyrzucenie?
Naturalnie, Austin...
początkową reakcją jest szok, że jestem tu z nim.
Ale w odpowiedzi na pytanie...
6 tygodni to za mało na sprawdzenie się w pracy.
Mam nadzieję, że Revie w swojej zabawi dłużej.
Czy możliwe było zastąpienie cię?
Mówiąc szczerze...
Myślę, że to trudne zadanie.
Czuję, że Brian Clough,
nie mówię Clough, bo nie chcę go obrazić.
Dziękuję.
Uważam, że jeszcze bardziej sobie to utrudnił.
Niby jak, Don?
Te oskarżenia, że moi gracze grają nieczysto...
Bo tak grali, Don.
To nieprawda.
W dwóch zeszłych sezonach,
byliśmy na szczycie listy pod względem rozrywki z futbolu.
A wcześniej byliście na szczytach list dyscyplinarnych.
Powinni wam odebrać punkty i zrzucić do drugiej ligi.
Widzę, że nie chodzi jedynie o sprawy zawodowe.
Chodzi o coś więcej.
To osobiste, prawda?
Bardzo się z Donem różnimy.
Mamy różne style w piłce, jak i w życiu.
Jestem ciepłym człowiekiem...
Idealistą.
Wierzę w bajki.
To mój styl. Don jest trochę inny.
Jest zawzięty.
- To oschła osoba. - Nie znasz mnie.
Ten brak ciepła, oschłość...
- przenikała klub, kiedy przyjechałem. - Zaprzeczam.
Zapytajcie moich graczy. Byłem dla nich ja ojciec.
Co ranek w klubie ich masowałem.
- Zrobiłeś to dla nich? - Nie pozwoliliby mi.
Próbowałeś?
Nawet nie spróbowałeś.
Myłem ich własnymi rękoma.
Ty przyszedłeś do Leeds nie dla dobra klubu i graczy.
Tylko dla jakiejś szalonej, osobistej wendety przeciwko mnie.
A co miałem zrobić po tym, co zrobiłeś?
- Co zrobiłem? - Wiesz dokładnie, co zrobiłeś.
27 lutego, 1968 rok. Nawet pamiętam datę.
Przyjechaliście do Derby County, trzecia runda pucharu...
Nie chciałeś uścisnąć mi dłoni.
Nigdy. Zawsze witam się z innymi trenerami.
Nie, przywitałeś się z Peterem Taylorem i moim trenerem, Jimmy'm Gordonem.
- Pewnie cię nie widziałem. - Widziałeś.
Spojrzałeś na mnie z góry, zlekceważyłeś...
Tak jak zrobiłeś z każdym innym klubem i trenerem.
Nigdy nie odmówiłbym uściśnięcia dłoni koledze.
Ale byłeś wtedy w drugiej lidze.
Pewnie cię nie znałem.
Nie widziałeś, kim byłem? A to ci dopiero.
- Taka jest prawda. - Teraz na pewno znasz.
Wszyscy znamy.
Znamy cię jako człowieka wybuchowego...
i zniesławiającego swoich kolegów.
Człowieka, który doprowadził tę piękną grę do kompromitacji.
Miałeś dobrą pracę w Derby, sam doprowadziłeś do zwolnienia.
Miałeś najlepszego partnera, Petera Taylora...
A jednak go odrzuciłeś.
Podarowano ci najwspanialszy prezent - Leeds.
Klub, który przez dziesięć lat nie wypadł z top 4,
a ty doprowadziłeś ich do końcówki tabeli.
Teraz wszyscy wiemy, kim jesteś.
Niestety musimy kończyć.
Zobaczymy, gdzie będziemy za rok.
- Rany... - Albo gdzie będziemy za 5 lat.
To tyle na dzisiaj. Dziękuję moim gościom...
Brianowi Cloughowi i Donowi Revie, trenerowi reprezentacji.
Dziękuję, Austin.
I koniec.
- Dziękuję, panowie. - Dziękuję.
Chłopcy?
Uważacie, że wasz staruszek to głupiec?
Nie.
Mylicie się.
To cholerny głupek.
Kto jest tu najmniej dojrzały?
Kto musi dorosnąć?
Kto w ciągu ostatnich miesięcy robił z siebie dupka?
Kto chce jechać nad morze do wujka Pete'a?
- Ja. - Ja.
Tak, ja też.
Poczekajcie chwilę w samochodzie.
Porozmawiam z wujkiem Pete'em.
Już cię wyrzucili?
Tak.
Po jakim czasie?
Po 44 dniach.
Imponujące.
Co tu robisz?
Nie utrudniaj mi tego, Pete.
Wiesz, czemu tu jestem.
Nie będę się płaszczył.
W porządku.
Dobra, płaszczę się.
Klęczę.
"Przepraszam...
z całego serca...
za bycie cipą".
- Przepraszam za bycie cipą... - Z całego serca!
Z całego serca.
"Bo bez ciebie nie dam rady".
Bo bez ciebie nie dam rady.
"Jestem niczym bez ciebie".
Jestem niczym bez ciebie.
"Błagam...
Błagam, kochanie, przyjmij mnie z powrotem".
- Spieprzaj. - W porządku.
Dobra.
Błagam...
Kochanie...
przyjmij mnie z powrotem.
Chodź tu.
Już mnie nie wystawisz, co?
Kocham cię.
Wiem.
Ale nie będę cię powstrzymywał.
Poradziłbyś sobie z tym beze mnie?
Nigdy.
Chodźcie no tu.
- Chcecie zobaczyć ciocię Lily? - Tak.
No to ruchy.
Chcesz się czegoś napić?
Nie mógłbym odmówić.
Mam trochę sherry.
/Don Revie nie podołał /pracy trenera Anglii.
/Udał się do Zjednoczonych /Emiratów Arabskich.
/Jego kariera zakończyła się zarzutami /odnośnie finansowych przekrętów.
/Pozostawiając go /na piłkarskim odludziu.
/Brian Clough i Peter Taylor /ponownie się zjednoczyli...
Mamy kilka wspólnych cech.
Ale główną wspólną cechą jest to, że chcemy tego samego.
Pozwól mu się czasem wypowiedzieć. Niech on odpowie na pytanie.
Ciężko ci dojść do słowa, Peter?
- Niezły z niego mówca, co? - Tak, publicznie tak, ale...
/Przejęli mały, prowincjonalny klub, /Nottingham Forest...
/Doprowadzając go do wygranej /w Pucharze Europy w 1979...
/...i ponownie w 1980 roku.
/To wyczyn, którego nie powtórzył /żaden brytyjski szkoleniowiec.
/Brian Clough był najlepszym trenerem, /jakiego miała Anglia.